Kafe ebaki baten aurrean nago terraza honetan eserita. Uztaila, uda, opor usaina eta oso jende gutxi herrian; ni, irrifartsu. Arrazoi asko dagoz Euskal Herrian haserre egoteko, hala nola langabezi tasa ikaragarria, euskal presoen egoera zitala edo poliziaren presentzia itogarria; baina ni, irrifartsu.
Espainiako presidentziarako PSOE-ren hautagaiak –Alfredo Perez Rubalcaba- argi esan eban lehengoan errepresinoagaz kolpatzen jarraituko dabela ezker abertzalea eta horregaz batera Euskal Herriko independentista oro. “Fredoren” berbetan, ez dau gura “gerran irabazi ez deuskuena, bakean irabaztea”; eta ni, irrifartsu.
Datozen Espainiako hauteskundeek “Don Mariano” ipiniko ei dabe Moncloako aginte nagusian, eta gizon horrek ez gaitu lar maite Euskal Herria eraiki gura dogunok; beraz, “Fredok” agindutako errepresioa baretzeko asmorik ez ei dau gizonak. Hala ta guztiz be, nik irrifartsu jarraitzen dot terraza honetan nere ebakiaren aurrean –hoztuko jata, azkenean-.
Arnaldo Otegi Mondragon jaunak bateragune auziko azkenengo egunean esandako azkenengo berbei kasu egitea erabaki dot, “sonreir, porque vamos a ganar”. Arnaldo eta bere kideak beste ehunka militante abertzalegaz batera gartzeletako ziegetan dagoz orain, eta ni, ordea, terraza honetan ebaki hotz baten aurrean; baina, seguru nago, bakoitza bere neurrian, irrifartsu gagozala. Zergaitik?, ba horregaitik, lagunok, irabaziko dogulako; gure herriaren etorkizun oparoa irabazten hasi garelako. Sentitzen dot; Rubalcaba “jauna”, baina, Euskal Herria bakean askatuko da.




